-Πάω στην αγορά, Αντέλα. -Μάλιστα...
Είστε καλά, δις Ντέιζι;
Από θαύμα δεν είσαι στο νοσοκομείο ή στο γραφείο κηδειών.
Τα αγγούρια βγήκαν καλά φέτος.
Ούτε τα γυαλιά σου δεν έσπασες.
-Το αμάξι έφταιγε. -Είχες βάλει λάθος ταχύτητα.
-Αντέλα, θέλεις πίκλα; -Όχι εγώ.
Θα σου βάλω σε βαζάκι να πας του Ουίλιαμ.
Έβαλες το αμάξι στην αυλή του Πόλοκ.
Έπρεπε να μου αφήσεις τη Λασάλ. Δε θα έκανε τέτοια.
Μαμά, τα αμάξια δεν κάνουν, εμείς τα χειριζόμαστε.
-Εσύ διέλυσες την Κράϊσλερ. -Πες ό,τι θες, ξέρω την αλήθεια.
Κόστισες 2700 στην ασφαλιστική. Είσαι μεγάλο ρίσκο.
-Δε θα σε ασφαλίσουν ξανά. -Αυτά τα λες για να με πικάρεις.
Εντάξει, τα βγάζω όλα απ το μυαλό μου. Κοίτα έξω στην αυλή!
Μαζεύτηκαν έξω όλοι οι ασφαλιστές για να σε ασφαλίσουν!
Αν σκοπεύεις να λες ψέματα στο σπίτι μου, να πας αλλού.
Καλύτερα να γυρίσω στο γραφείο.
Η Φλορίν θα πάθει κρίση, αν δεν επιστρέψω στην ώρα μου.
-Έχετε σχέδια γι απόψε; -Θα πάμε στους Ανσλι για φαΐ.
Αυτός είναι ο Παράδεισος γι αυτήν, ε;
Κοινωνικές σχέσεις με Επισκοπιανούς.
Είσαι παλαβιάρα, μαμά. Θα περάσω αύριο το απόγευμα.
Πώς ξέρεις ότι θα 'μαι εδώ; Δεν είσαι η μόνη μου παρέα.
Θα τηλεφωνήσω πρώτα, όμως, να ξέρεις ότι πρέπει να μιλήσουμε.
Τώρα σας χρειάζομαι. Πρέπει να είμαι στο κομμωτήριο σε μισή ώρα.
Όχι, βέβαια, δεν ήξερα ότι πρέπει να τηλεφωνήσω 2 ώρες πιο πριν.
Τι εταιρεία ταξί είστε εσείς αφού δεν έχετε ταξί;
Πάρτε το γιο σας. Θα στείλει κάποιον να σας μεταφέρει.
Δε χρειάζεται. Θα ακυρώσω το ραντεβού και θα χτενιστώ μόνη.
Μερικές φορές νομίζω ότι δεν έχετε ούτε την κοινή λογική.
Δύο κουκίδες. Το θέλω αυτό.
Δεν είναι η μέρα μου σήμερα στο Μα-Τζονγκ.
Ευχαριστώ που ήρθατε ξανά. Είμαι άχρηστη χωρίς αμάξι.
-Ανοησίες... -Πότε θα πάρεις καινούριο;
Δεν ξέρω. Ο Μπούλι είναι μίζερος.
Μην ανησυχείς, χρυσή μου, θα σε πάω εγώ στο ναό αύριο.
-Μαμά, είσαι εκεί; -Εμείς είμαστε!
-Γιατί δεν τηλεφωνήσατε; -Δε θα κάτσουμε.
-Το φαντάστηκα. -Οι Μίλερ έχουν επέτειο.
Εγώ έραψα τα ρούχα. Δεν είναι γλύκας ο γιος σου;
Δε θα το έθετα ακριβώς έτσι.
Το νέο βιβλίο του Γκράχαμ Γκριν; Ήθελα να το διαβάσω.
Λυπάμαι, αλλά πρέπει να το επιστρέψω αύριο στη Βιβλιοθήκη.
-Να στο πάω εγώ; -Όχι, ευχαριστώ.
Θα πάω στη Βιβλιοθήκη με λεωφορείο.
Σταμάτα να είσαι τόσο πεισματάρα. Ξέρεις καλά ότι...
Πηγαίνετε τώρα. Να μην περιμένουν τα άλογα.
Εριοϋφαντουργία Ουέρδαν
Η πόρτα κάνει επαφή;
Με συγχωρείτε... Όσκαρ!
-Είσαι καλά; -Όχι, κύριε, έχω κολλήσει.
-Το ξέρω. Κούνα λίγο το μοχλό. -Τον κούνησα, έκανα τα πάντα.
-Τηλεφωνήστε στην εταιρεία. -Τηλεφώνησα ήδη.
Έχουν δουλειά, μα είπαν ότι θα έρθουν στη 1.
-Δεν είπες ότι είναι επείγον; -Μη μου φωνάζετε έτσι.
Δε χάλασα εγώ το ασανσέρ.
-Η παραγγελία του Πάξτον; -Είναι έτοιμη για να φύγει.
Έπρεπε να την είχαν από χθες. Τηλεφώνησε πάλι για το ασανσέρ.
Σας ακούω...
Κοίτα στο κλείσιμο της πόρτας. Μήπως κρέμεται κάτι;
Για στάσου... Ναι... εδώ είναι.
Τεντώσου και σπρώξε το μέσα μέχρι να σταθεροποιηθεί.
-Το έκανα. Και τώρα; -Χειρίσου το μοχλό.
Μπράβο, Όσκαρ.
-Συγγνώμη, δουλεύετε εδώ; -Όχι, κύριε, είναι ο Χοκ.
-Πώς ξέρεις από ασανσέρ; -Δούλευα ασανσέρ σε κατάστημα.
Το ασανσέρ τους ήταν χειρότερο απ' αυτό.
-Θυμάστε; Σας είπα για τον Χοκ. -Ναι, ασφαλώς...
Με συγχωρείτε, κύριε. Όλοι εδώ είστε Εβραίοι;
-Ναι, γιατί ρωτάς; -Προτιμώ να δουλεύω σε Εβραίους.
Ξέρω πολλούς που σας λένε τσιγγούνηδες, μα όχι μπροστά μου.
Χαίρομαι που νιώθεις έτσι.
-Πού δούλευες τελευταία; -Στο δικαστή Χάουαρντ Στόουν.
Είναι κι αυτός Εβραίος.
-Ήσουν σοφέρ του δικαστή; -Επτά χρόνια, κύριε.
Κι ακόμα θα ήμουν, μα πέθανε.
Η κα Στόουν μου είπε να πάω μαζί της στη Σαβάνα.
Η γυναίκα μου είχε ήδη πεθάνει, μα είπα: Όχι, ευχαριστώ, κυρία.
-Ήθελα να βλέπω τα εγγόνια μου. -Ο Στόουν ήταν φίλος του πατέρα.
-Μη μου πείτε! -Κάθισε.
Αργότερα, δεσποινίς.
Ο Όσκαρ είπε ότι θέλετε σοφέρ για την οικογένειά σας. Τι θα κάνω;
Θα πηγαίνω τα παιδιά στο σχολείο και τη σύζυγο στο κομμωτήριο;
-Δεν έχω παιδιά. -Τι κρίμα...
Είστε ακόμη νέος, όμως, μην ανησυχείτε.
Ευχαριστώ, δε θα ανησυχώ.
Ζητάω σοφέρ για τη μητέρα μου.
Με συγχωρείτε που ρωτάω, μα γιατί δεν προσλαμβάνει η ίδια;
Είναι δύσκολη κατάσταση.
Τα έχει χάσει λιγάκι, ε; Συμβαίνουν αυτά με τα γηρατειά.
Όχι, είναι μια χαρά. Τα έχει τετρακόσια, αυτό είναι το πρόβλημα.
Χοκ, θέλω να καταλάβεις κάτι. Η μητέρα μου είναι λίγο δυναμική.
Θα δουλεύεις για 'μένα. Εκείνη μπορεί να λέει ό,τι θέλει...
μα δεν μπορεί να σε απολύσει. Καταλαβαίνεις;
Ναι, καταλαβαίνω. Και μην ανησυχείτε γι αυτό.
Θα αντέξω ό,τι κι αν μου κάνει. Θυμάμαι, μικρός στο αγρόκτημα...
έπιανα τα γουρούνια για το σφαγείο.
Δε μου έχει ξεφύγει ποτέ γουρούνι.
-Πώς είσαι, Αντέλα; -Ζω...
-Πού είναι η καινούρια ηλεκτρική; -Στην ντουλάπα.
-Ούτε που την αγγίζει. -Με χτυπάει ρεύμα όταν πλησιάζω.
-Η δική μου με βολεύει. -Ωραία!
Καθάρισε εσύ να πάω εγώ στο γραφείο σου.
-Πού είναι η μαμά; -Στο δωμάτιο.
Υποθέτω, ξέρεις ποιος είναι αυτός.
Επιστρέφω αμέσως, Χοκ.
Δε θα έμπαινα στη θέση σου ούτε αν μου το ζητούσε ο Κύριος.
Καλημέρα, μαμά.
-Κατέβα μόνο να χαιρετήσεις. -Άκου με καλά.
Εκτός αν άλλαξαν το σύνταγμα και δεν έχω δικαιώματα.
Δε θέλω κι αποκλείεται να δεχτώ...
κάποιον σοφέρ στην κουζίνα μου να τρώει και να τηλεφωνεί.
-Δε θέλω τέτοια στο σπίτι μου. -Έχεις την Αντέλα.
Άλλο η Αντέλα. Την έχω χρόνια και δεν μπλέκεται στα πόδια μου.
Και πάλι, όμως, έχει γδαρθεί το καλό μου σερβίτσιο.
Λες η Αντέλα να έχει προσωπικά με το σερβίτσιο σου;
Εξυπνάδες. Παλιά δεν είχαμε τέτοιους κι ήταν καλύτερα.
Τέτοιους; Σαν τον κυβερνήτη Τάλμιτζ μιλάς.
Μπούλι, τι είναι αυτά που λες; Δεν είμαι ρατσίστρια, ντροπή σου.
Προσπάθησε να επωφεληθείς, μαμά.
Ενώ η διαφορά είναι μεγάλη, σημαντική μάχη ξεκινά στα βόρεια.
Αναμένεται να είναι η μεγαλύτερη είδηση του 1948.
Ήξερα κάποια Αντέλα στο Μέικον.
Και τραγουδούσε... Τι να σου πω.
Είχε σπουδαία πνευμόνια. Έκανε μόνη της για ολόκληρη χορωδία.
Ήταν και χοντρή. Τεράστια σαν ντουλάπα...
Μην απασχολείς την Αντέλα. Έχει δουλειές.
Στάσου... Τι θαρρείς ότι κάνεις;
-Ξεσκονίζω τα ψηλά, δις Ντέιζι. -Τι ανοησία είναι αυτή;
Ποιος νοιάζεται αν έχουν σκόνη τα φωτιστικά; Κατέβα από 'κει.
Και πάρε τη σκάλα απ' τη μέση μη σκοντάψει κανείς.
-Φεύγω, δις Ντέιζι. -Εντάξει, Αντέλα, τα λέμε αύριο.
-Κι εγώ φεύγω, δις Ντέιζι. -Ωραία.
Καλημέρα, δις Ντέιζι! Φροντίζω τα λουλούδια σας.
Να αφήσεις ήσυχο τον κήπο μου.
Πίσω απ' το γκαράζ έχετε ωραίο έδαφος αχρησιμοποίητο.
Μπορώ να φυτέψω ντομάτες, φασολάκια...
Αν θελήσω λαχανόκηπο, θα τον φυτέψω μόνη μου.
Τι κάνεις εκεί;
Μου αρέσουν τα σπίτια με φωτο- γραφίες. Ξέρετε από διακόσμηση.
Δε θέλω να σκαλίζεις τα πράγματά μου.
Καλημέρα, δις Ντέιζι.
-Έκανε κρύο το βράδυ, ε; -Δεν ξέρω, κοιμόμουν.
Η Αντέλα είπε ότι τελειώνει ο καφές και το απορρυπαντικό.
-Αλήθεια; -Ναι και το γυαλιστικό ασημικών.
Ξέρω...
Σκοπεύω να πάω στην αγορά με τρόλεϊ.
-Γιατί να μη σας πάω εγώ; -Όχι, ευχαριστώ.
-Γι αυτό με προσέλαβε ο γιος σας. -Πρόβλημά του.
-Καλά, κάτι θα βρω να κάνω. -Μην πειράξεις τα πράγματά μου.
Πάω στην αγορά, Αντέλα.
Δις Ντέιζι, είναι κρίμα. Έχετε το ωραίο σας αμάξι στο γκαράζ...
και δεν έχει μετακινηθεί αφότου το έφεραν απ' την εταιρεία.
Σας αντικατέστησαν το αμάξι χωρίς λόγο.
Γνώμη σου.
Και κατά τη γνώμη μου, μια καλή, πλούσια Εβραία κυρία...
δεν πρέπει να ανεβαίνει σε τρόλεϊ κουβαλώντας σακούλες.
-Θα έρθω να τις κουβαλήσω εγώ. -Δε σε χρειάζομαι!
Δε σε θέλω και δε μου αρέσει να λες ότι είμαι πλούσια.
-Δε θα το ξαναπώ. -Αυτά λέτε με την Αντέλα;
Σιχαίνομαι να με σχολιάζουν στο ίδιο μου το σπίτι.
Γεννήθηκα σε φτωχογειτονιά. Ξέρω την αξία της δεκάρας.
Ούτε γάτα δεν είχαμε διότι δεν είχαμε λεφτά για την τροφή της.
Η αδελφή μου με σπούδασε με τις οικονομίες της. Δεν είχαμε τίποτα.
Τώρα, όμως, είστε μια χαρά.
-Τι πας να κάνεις; -Να σας πάω στα μαγαζιά.
Για πού το βάλατε σήμερα, δις Ουέρδαν;
Για ψώνια.
Φύγε. Έχω μπει στο τρόλεϊ με ψώνια πολλές φορές.
Το ξέρω, δις Ντέιζι, μα δεν μπορώ να πληρώνομαι για να κάθομαι.
-Πόσα σε πληρώνει; -Δις Ντέιζι, αυτό είναι μεταξύ μας.
Αν παίρνεις πάνω από 7 δολάρια τη βδομάδα, μας ληστεύεις.
Έχετε δίκιο.
Ιδίως αφού δεν κάνω τίποτα και κάθομαι στην κουζίνα όλη μέρα.
Εντάξει.
Στο σούπερ μάρκετ και μετά, στο σπίτι. Πουθενά αλλού.
Μου αρέσει η μυρωδιά του καινούριου αμαξιού. Εσάς, δις Ντέιζι;
-Δε με ξεγελά κανείς. -Το ξέρω.
Ο άντρας μου με έμαθε να οδηγώ. Και θυμάμαι κάθε τι που είπε...
γι' αυτό μη νομίζεις ούτε λεπτό ότι... Στάσου, τρέχεις, το βλέπω.
Όχι, δις Ντέιζι, πάω με 30 χιλιόμετρα μόνο.
-Θέλω να μην υπερβαίνω το όριο. -Μα το όριο εδώ είναι τα 80.
Όταν πας αργά κάνεις οικονομία στη βενζίνη, έλεγε ο άντρας μου.
Μετά βίας κινούμαστε. Πιο γρή- γορα θα φτάσουμε με τα πόδια.
Δικό σου είναι το αμάξι;
Πληρώνεις τη βενζίνη;
Ωραία. Ο γιος μου με αγνοεί, μα εγώ ελέγχω τι γίνεται στο αμάξι.
Πού πας;
-Στα μαγαζιά, όπως μου είπατε. -Γιατί δεν έστριψες στη Χάιλαντ;
-Μα δεν είναι εκεί το μαγαζί. -Το ξέρω. Πάντα από κει πάω.
Είναι η διπλή διαδρομή... Δεν μπορώ να γυρίσω τώρα.
Πάω με αμάξι στο σούπερ μάρκετ απ' όταν άνοιξε. Δεν πάει από 'δω!
-Γύρνα αυτή τη στιγμή. -Δις Ντέιζι, κοιτάξτε.
Να το σούπερ μάρκετ. Το βλέπετε;
Βγάλε φλας.
-Πρόσεχε το κοριτσάκι. -Ναι, το είδα.
Πάρκαρε εδώ.
Για στάσου... Δώσ μου τα κλειδιά.
Μείνε δίπλα στο αμάξι. Και μη λες στον κόσμο τι κάνω.
Γεια σας, κ. Ουέρδαν.
Ναι, εγώ είμαι! Μαντέψτε πού βρίσκομαι.
Μόλις έφερα τη μητέρα σας στα μαγαζιά.
Ξέρετε τώρα... Έφερε αντιρρήσεις, μα είναι μια χαρά, ψωνίζει.
Κοίταξε έξω και με είδε να τηλεφωνώ. Θα πάθει κρίση στο ταμείο.
Ναι, έχετε δίκιο. Μου πήρε μόνο 6 μέρες.
Όσο έκανε ο Κύριος να πλάσει το σύμπαν. Εντάξει, κύριε, αντίο.
Γεια σου, Όσκαρ, Τζούνιορ. Πώς είστε σήμερα, παιδιά;
-Πώς σου φέρεται η γριά, Χοκ; -Ένα θα σου πω.
Ξέρει να παθαίνει υστερία.
Γιατί γελάτε;
Τίποτα, δις Ντέιζι, χαζομάρες λέμε.
Ο Όσκαρ κι ο Τζούνιορ μου κάνουν μπουγάδα 15 χρόνια χωρίς γέλια.
Να τους αφήσεις ήσυχους. Βάλε σακάκι, αργήσαμε.
Αντέλα, φεύγω τώρα.
Κι εγώ ακολουθώ, Αντέλα.
Άκου, Ισραήλ. Ο Κύριος ο Θεός σου, ο Κύριος είναι ένας.
Τι καλός άνθρωπος. Έκανε ωραίο, σύντομο κήρυγμα.
Θα μπω μόνη μου. Βιάσου να φύγουμε.
Συμβαίνει κάτι, δις Ντέιζι; Μήπως έκανα κάτι;
Δεν έκανα τίποτα.
Πάρκαρες μπροστά στο ναό λες κι είμαι βασίλισσα της Ρουμανίας!
Σε είδαν όλοι. Δε σου είπα να με περιμένεις από πίσω;
Ναι, αλλά... απλώς ήθελα... Ήταν άλλοι δύο σοφέρ πίσω μου.
Με γελοιοποίησες εντελώς.
Δις Ντέιζι, ο Κύριος ξέρει ότι δεν είστε γελοία.
Κόψε ταχύτητα.
Ξέρω τι σκέφτονταν η Μίριαμ και η Μπιούλα όταν βγήκαμε.
-Ότι παριστάνω την πλούσια. -Μα αφού είστε.
Δεν είμαι. Και κανείς δε με κατηγορεί για φαντασμένη.
Στο πατρικό μου τρώγαμε όσπρια με σάλτσα. Έχω στερηθεί πολλά.
Δις Ντέιζι, αν είχα όσα έχετε εσείς...
θα το διατυμπάνιζα σε όλο τον κόσμο.
Αυτό είναι χυδαίο! Μη μου μιλάς.
Ποτέ δε θα καταλάβω κάποιους λευκούς.
Τι είπες; Σε άκουσα.
Δις Ντέιζι, χρειάζεστε σοφέρ κι εγώ χρειάζομαι τη δουλειά.
Γιατί δε μένουμε σ αυτό;
Καλημέρα, μαμά. Τι συμβαίνει;
Όχι, δε νομίζω ότι κάτι συμβαίνει όποτε παίρνεις. Απλώς είναι νωρίς.
Εντάξει... Έρχομαι το συντομότερο.
Καλύτερα να βιαστώ.
-Έλα τώρα, γλυκιά μου. -Δεν πρέπει να βιάζεσαι το πρωί.
Τρώω πολύ έτσι κι αλλιώς. Εξάλλου, με χρειάζεται.
Όπως πάντα. Δώσ' της την αγάπη μου.
Φέρε τον καφέ.
-Δεν περίμενα να σε δω αρτιμελή. -Θέλω να 'σαι εδώ όταν έρθει.
Να τα ακούσεις με τα αφτιά σου.
-Τι συμβαίνει; -Με κλέβει.
-Ο Χοκ; Είσαι σίγουρη; -Δεν κατηγορώ χωρίς αποδείξεις!
Αυτό! Το βρήκα κρυμμένο στα σκουπίδια κάτω απ' τον καφέ.
-Έκλεψε κονσέρβα σολομό; -Να την! Ήξερα ότι κάτι τρέχει.
Όλοι κλέβουν, ξέρεις. Έτσι κι εγώ μέτρησα.
Τα ασημικά, πρώτα. Μετά, τα λινά τραπεζομάντιλα και τα ράφια.
Και αμέσως παρατήρησα το κενό πίσω απ' τα φασόλια.
Και κατάλαβα αμέσως.
Υπήρχαν μόνο 8 κονσέρβες σολομού ενώ είχα 9. Τρεις στο δολάριο.
Πολύ έξυπνο. Έχασα το πρόγευμα και το ραντεβού στην τράπεζα...
για μια κονσέρβα των 33 σεντς; Θες 33 σεντς; Πάρε 1 δολάριο.
Πάρε 10 δολάρια να αγοράσεις όσες θέλεις!
Μπούλι, μη μου πετάς λεφτά λες κι είσαι σπουδαίος!
Δε θέλω λεφτά, αλλά τα πράγματά μου!
-Μια κονσέρβα σολομού; -Ήταν δική μου.
Του αφήνω αρκετό φαγητό κάθε μέρα και πάντα του λέω τι είναι.
Κάνουν σαν παιδιά στο σπίτι. Αν θέλουν κάτι, το παίρνουν.
Δε θα το παραδεχτεί ποτέ. Όχι, κυρία, δεν ξέρω τίποτα.
Δε μου αρέσει να ζω έτσι! Δεν έχω προσωπική ζωή.
Εμπρός, υπερασπίσου τον. Πάντα αυτό κάνεις.
Παραιτούμαι. Αν θες να οδηγείς, κανόνισέ το με την ασφαλιστική.
Πάρε τρόλεϊ, αγόρασε ταξί! Κάνε ό,τι θες, μόνο μη με ανακατεύεις.
Τι στο καλό κάνει εδώ τόσο νωρίς;
Δεν είναι για καλό, στο υπογράφω.
Καλημέρα...
Καλημέρα, δις Ντέιζι. Ο καιρός βελτιώνεται.
Με συγχωρείτε, κ. Ουέρδαν. Ενοχλώ;
Φοβάμαι ότι πρέπει να μιλήσουμε, Χοκ.
Εντάξει, κύριε. Να βγάλω το σακάκι μου κι έρχομαι.
Δις Ντέιζι...
Χθες όταν λείπατε, σας έφαγα μια κονσέρβα σολομό.
Είπατε να φάω τα παϊδάκια που περίσσεψαν, μα είχαν ξεραθεί.
Πήρα άλλη σήμερα να σας την αντικαταστήσω. Να τη βάλω στο ράφι;
Ναι, ευχαριστώ, Χοκ.
Έρχομαι αμέσως, κ. Ουέρδαν.
Πρέπει να ντυθώ τώρα. Αντίο, γιε μου.
Ξέρετε, δις Ντέιζι... Σκεφτόμουν...
Ήρθαμε εδώ ήδη 3 φορές αυτό το μήνα κι έχει άλλες 10 μέρες.
-Το επιτρέπει ο καιρός. -Ναι, πολύ σωστά.
Είναι πολύ προσεγμένος ο τάφος του συγχωρεμένου.
Είστε η καλύτερη χήρα στην πολιτεία της Τζόρτζια.
Ο Μπούλι επιμένει να προσλάβω κάποιον να φροντίζει τον τάφο.
-Φροντίδα της αιωνιότητας. -Μην το κάνετε.
Είναι καλό να σε προσέχει δικός σου άνθρωπος.
Εγώ δε θα το έχω αυτό. Ο Μπούλι θα με παρατήσει πριν παγώσω.
Δις Ντέιζι, έχετε πλάκα!
Χοκ, βάλε την αζαλέα στον τάφο του Λίο Μπάουερ.
-Είναι ο άντρας της Ρόουζ; -Ναι, αυτή μου είπε να τη φέρω.
Πού είναι ο τάφος;
Δεν είμαι σίγουρη. Πρέπει να είναι δυο σειρές προς τα 'κει.
Θα δεις την ταφόπλακα.
-Τι έγινε; -Τίποτα απολύτως.
Είναι δύο σειρές προς τα 'κει. Γράφει Μπάουερ στην ταφόπλακα.
-Πώς μοιάζει αυτό, δις Ντέιζι; -Τι εννοείς;
Εννοώ ότι δεν ξέρω ανάγνωση, κυρία.
-Δεν ξέρω ανάγνωση, δις Ντέιζι. -Και γιατί κοιτάς την εφημερίδα;
Αυτό ακριβώς κάνω. Την κοιτάζω.
Καταλαβαίνω τι γίνεται απ' τις φωτογραφίες, μερικές φορές.
Ξέρεις τα γράμματα;
Ξέρω την αλφάβητο, απλώς δεν ξέρω να διαβάζω.
Σταμάτα να το λες αυτό, με εκνευρίζεις.
Αφού ξέρεις γράμματα μπορείς να διαβάσεις. Απλώς δεν το ξέρεις.
Έχω διδάξει στα πιο κουτά παιδιά της γης...
κι όλα τους μπορούσαν να διαβάσουν όνομα σε ταφόπλακα.
Το όνομα είναι Μπάουερ.
Τι κάνει αυτόν τον ήχο;
-Το μπ. -Ασφαλώς!
Αυτός είναι το τέλος του ονόματος. Ποιο γράμμα ακούγεται έτσι;
Άρα το πρώτο γράμμα είναι... Και το τελευταίο;
Μπ και ρ... Δεν είναι ο ίδιος ήχος;
Πράγματι, δις Ντέιζι.
-Αυτό ήταν; -Αυτό.
-Δε μας απασχολούν τα ενδιάμεσα; -Όχι αυτή τη στιγμή.
Αρκούν αυτά για να τον βρεις. Πήγαινε τώρα.
Μπ στην αρχή, ρ στο τέλος.
Να 'τος... Εντάξει είμαστε.
Δις Ντέιζι...
-Εκτιμώ αυτό που κάνατε. -Ανοησίες, δεν έκανα τίποτα.
Βάλε τα πράγματα στο αμάξι. Καίγομαι απ τη ζέστη.
ΣΤΟ ΚΑΛΟ... 1953
Πώς δε σου το είπα; Ασφαλώς στο είπα!
Είχαμε τόσα πράγματα να πάρουμε κι εσύ δεν τα γράφεις!
-Μπούλι, σε χρειάζομαι. -Έρχομαι, καλή μου.
Ξέρεις τι προετοιμασίες θέλει το χριστουγεννιάτικο τραπέζι;
Η λεπτομέρεια μετράει.
Σου είπα χίλιες φορές να τα γράφεις. Τι άλλο να κάνω;
-Δεν έχουμε καρύδα. -Θα τα καταφέρουμε, Κέιτι Μπελ.
-Της το είπα. -Μα δεν το έγραψες!
Δε θέλω δικαιολογίες χριστουγεννιάτικα.
Βρες εσύ πώς θα σερβίρεις αμβροσία σε 50 άτομα! Παραιτούμαι.
Μην ανησυχείς, Κέιτι Μπελ. Δε χάλασε ο κόσμος.
Όλοι κοιτούν να κάνει Χριστούγεννα η εταιρεία ηλεκτροδότησης.
Η κα Φλορίν θα έχει ανάψει όλα τα φώτα στο καινούριο σπίτι.
Ανήκουστο...
Αν είχα τη μύτη της Φλορίν, δε θα έδινα ευχές σε κανέναν.
Πάντως, εγώ θα απολάμβανα τα Χριστούγεννα στο σπίτι τους.
-Αφού είσαι ο μόνος Χριστιανός. -Είναι κι η νέα μαγείρισσα.
Η Φλορίν δεν κρατά ποτέ υπηρέτες. Δε με αφορά, βέβαια.
Τριγυρίζει πολύ, κατά τη γνώμη μου. Κλαμπ, παιδικό τουρνουά.
Λες και την προσέχει κανείς.
Μα ούτε ένα τσάϊ δεν κάνει για τις αδελφές απ' το ναό.
Ελπίζω μόνο να μην επιμένει να τραγουδήσει φέτος.
Κύριε ελέησον... Δείτε τι έκανε η κα Φλορίν.
Αν τα έβλεπε αυτά ο παππούς της, ο γερο-Φράιτεκ...
Πώς το είχες πει; Θα ξεπήδαγε απ' τον τάφο να την πνίξει.
Θα ξεπήδαγε απ' τον τάφο!
Δις Ντέιζι, έχετε πλάκα.
Περίμενε. Αυτό δεν είναι Χριστουγεννιάτικο δώρο.
Ξέρεις ότι δε δίνω δώρα Χριστουγέννων.
Απλώς έτυχε να το δω σήμερα το πρωί.
Εμπρός, άνοιξέ το.
Για δες... Κανείς δε μου έχει ξαναχαρίσει βιβλίο.
Μέθοδος Γραφής του Ζέινερ.
Αυτό δίδασκα πάντα. Είχα φυλάξει μερικά.
Είναι παλιό, μα αποδίδει.
Αν εξασκηθείς, θα γράφεις ωραία. Αλλά θέλει εξάσκηση.
-Αυτό δίδαξα και στο δήμαρχο. -Σας ευχαριστώ πολύ, δις Ντέιζι.
Δεν είναι δώρο Χριστουγέννων. Οι Εβραίοι δε δίνουν τέτοια δώρα.
Και δε χρειάζεται να το πεις στον Μπούλι ή τη Φλορίν.
Αυτό είναι μεταξύ μας.
-Καλά Χριστούγεννα, μητέρα. -Απ' τη μύτη θα μου βγουν.
Μου έκανε φασαρία, αλλά είναι καιρός για αλλαγή.
-Θα σας λείψει το παλιό. -Όχι, δε θα μου λείψει και πολύ.
Έλα τώρα, μόνο εσύ το οδηγούσες. Δε θα λυπηθείς που θα πάει;
Πουθενά δε θα πάει. Το αγόρασα.
Βεβαίως. Το κανόνισα ήδη με τον κύριο Μίτσελ.
-Πόσο το παίρνεις; -Αυτό είναι μεταξύ μας.
Μπούλι, σου έχω ένα κουκλί. Έφερες το χαρτί, Χοκ;
-Μάλιστα, εδώ το έχω. -Έρχομαι αμέσως, Ρεντ.
Γιατί δεν το αγόραζες απ' τη μαμά; Θα είχες κέρδος.
Η μαμά σας είναι εργοδότης μου. Δε θέλω να της πληρώνω δόσεις.
Όχι, καλύτερα με τον τυπικό τρόπο.
Είναι καλό αμάξι. Εσύ το ξέρεις καλά.
Απ' τα καλύτερα. Κι αν δεν αρέσει το καινούριο στη δίδα Ντέιζι...
θα τη μεταφέρω με αυτό καμιά φορά.
-Καλοσύνη σου. -Ό,τι μπορούμε κάνουμε.
Είναι επτά και τρία!
-Είπατε ότι φεύγουμε στις 8:15. -Το αργότερο, είπα.
Από πού κι ως πού κουβαλήσατε τόσα πράγματα μόνη σας;
-Ποιος ήταν εδώ να με βοηθήσει; -Κύριε ελέησον.
Σε 5 λεπτά το φορτώνω. Θα σπάσετε πόδια και χέρια...
πριν καν ξεκινήσουμε. Κουβαλήσατε πολλά, δις Ντέιζι.
-Θέλω να ετοιμάζομαι νωρίς. -Τι λέτε τώρα;
Μια βδομάδα είστε έτοιμη για το ταξίδι. Δώστε το μου.
Μην το αγγίξεις.
Είναι πολύ όμορφο, πάντως. Για τον κύριο Ουόλτερ είναι;
Είναι εύθραυστο. Θα το πάρω μαζί μου στο κάθισμα.
-Καλημέρα, κ. Ουέρδαν. -Παραλίγο να μη μας προλάβαινες.
-Δε θα φεύγατε στις 8:15; -Ανέλαβε αυτή.
Πάψε.
Η Φλορίν πήρε δώρο στο θείο Ουόλτερ. Δεν είναι φίδι, μαμά.
-Είναι χαρτί αλληλογραφίας. -Ό,τι πρέπει. Ο θείος δε βλέπει.
Ίσως είναι σαπούνι.
Τι καλά που σε ενδιαφέρουν τόσο τα 90α γενέθλια του θείου σου.
Μην αρχίζεις, δεν μπορώ να έρθω. Έχω συνέδριο στη Ν. Υόρκη!
Το συνέδριο ξεκινά τη Δευτέρα. Και δεν ξέρω μόνο αυτό.
Μην ανακατεύεις τη Φλορίν. Πριν 8 μήνες έκλεισε εισιτήρια.
Σίγουρα το θέατρο είναι πιο σημαντικό απ' τους συγγενείς σου.
Θα ενθουσιαστούν πολύ οι Χριστιανοί.
Δεν μπορώ να σου μιλήσω όταν είσαι έτσι.
-Μας περιμένουν για δείπνο! -Θα προλάβετε!
Θα έχουν φτιάξει ένα σωρό φαγητά.
-Είναι απλώς αγχωμένη. -Πάρε 50 δολάρια μην τύχει κάτι.
Μην τα δείξεις στη μαμά. Έχεις χάρτη;
Τον έχει στο πίσω κάθισμα. Τον μελέτησε...
-Είναι επτά και δεκαέξι! -Να λες την ώρα στο ραδιόφωνο.
Θέλω να προλάβω την κίνηση.
Τις ευχές μου στο θείο και φιλιά σε όλους στο Μομπίλ.
Έλεγξες τον κλιματισμό, όπως σου είπα;
Έλεγξα τον κλιματισμό. Δεν ξέρω γιατί. Ποτέ δεν τον ανάβουμε.
Πάψε...
Αντίο...
Καλή τύχη!
Θεέ και Κύριε...
Αριστερά...
Όχι, δεξιά! Κάνε δεξιά.
ΑΛΑΜΠΑΜΑ
Σας έχω πει για την πρώτη φορά που βγήκα απ την Τζόρτζια;
-Πότε; -Πριν λίγα λεπτά.
Η κόρη μου έχει πάρει υπάλληλο σιδηροδρόμων. Όλο ταξιδεύει.
Νέα Υόρκη, Ντιτρόιτ, Σεντ Λούις...
Της λέω: Καλά κι ωραία, Τόμι Λι, μα δεν έχω ανάγκη για ταξίδια.
Έτσι, έφτασε και για 'μένα η πρώτη φορά.
Οφείλω να πω, δις Ντέιζι, η Αλαμπάμα δε φαίνεται σπουδαία.
Η Αντέλα ξέρει να φτιάχνει καλά γεμιστά αβγά.
Κι εσύ καλά παραγεμίστηκες.
Σκεφτόμουν την πρώτη φορά που πήγα στο Μομπίλ.
Ήταν στο γάμο του Ουόλτερ, το 1888.
-Θα ήσασταν πιτσιρίκα. -Ήμουν 12 ετών.
Πήγαμε με τρένο. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη.
Δεν είχα ξαναπάει σε δεξίωση γάμου. Και δεν είχα δει ωκεανό.
Ήταν ο Κόλπος του Μεξικού κι όχι ωκεανός, μα δε με ένοιαζε.
Ρώτησα τον μπαμπά αν μπορούσα να βάλω το χέρι μου στο νερό.
Κι εκείνος γέλασε γιατί ήμουν τόσο αγαθή.
Κι ύστερα, δοκίμασα τη γεύση του αλμυρού νερού στα δάχτυλά μου.
Δεν είναι ανόητη ανάμνηση;
Όχι πιο ανόητη από τις αναμνήσεις των άλλων.
Μικρέ.
-Τι κάνεις με το αμάξι; -Δικό μου είναι, αστυφύλακα.
Μάλιστα, κυρία. Μου δίνετε την άδεια, παρακαλώ; Δίπλωμα, μικρέ.
Τι όνομα είναι αυτό; Ουέρδαν;
Δεν το έχω ξανακούσει. Τι όνομα είναι;
Γερμανικό.
Ευχαριστούμε, κυρία.
Γέρος νέγρος και γριά Εβραία ταξιδεύουν μαζί. Θλιβερό θέαμα.
Θεέ μου! Η πινακίδα λέει ότι το Φίνιξ απέχει 30 μίλια.
Δεν πρέπει να πάμε στο Φίνιξ.
-Ίσως τη διαβάσατε λάθος. -Όχι. Σταμάτα το αμάξι.
Κύριε ελέησον...
Ορίστε... Έστριψες λάθος στην Οπαλάικα.
Κι εσείς μαζί μου, δις Ντέιζι. Εσείς έχετε το χάρτη.
Ετοίμαζα να φάμε. Γύρνα πίσω.
Πέρασε μόλις μισή ώρα αφότου στρίψαμε.
Μου ετοίμασαν καβούρια. Η Μίνι πάντα κάνει πολλές φασαρίες.
Θα χάλασαν τώρα.
-Πρέπει να σταματήσω, δις Ντέιζι. -Έχει πρόβλημα το αμάξι;
Δεν έχει τίποτα το αμάξι. Θέλω να κάνω την ανάγκη μου.
-Θέλω να πάω προς νερού μου. -Ας πήγαινες στο βενζινάδικο.
Οι μαύροι απαγορεύεται να πηγαίνουν σε βενζινάδικα. Το ξέρετε.
Δεν έχουμε χρόνο. Φτάνουμε σύντομα, μπορείς να περιμένεις.
-Σου είπα να περιμένεις. -Ναι, το άκουσα.
Πώς νομίζετε ότι νιώθω που πρέπει να ρωτώ για να ουρήσω...
λες κι είμαι παιδάκι;
-Χοκ, δεν ντρέπεσαι... -Δεν είμαι παιδί, δις Ντέιζι.
Κι ούτε είμαι η πλάτη που κοιτάς ενώ ταξιδεύεις.
Είμαι άνθρωπος στα 70 και ξέρω πότε έχει γεμίσει η κύστη μου.
Θα βγω και θα πάω από πίσω κάπου να κάνω την ανάγκη μου.
Θα πάρω και το κλειδί. Και δε θα το συζητήσω.
-Είστε καλά, δις Ντέιζι; -Ασφαλώς.
Εσύ είσαι, Σλικ; Εδώ Μπούλι. Να χαίρεσαι τον πατέρα σου.
Σ' ευχαριστώ, Μπούλι. Θεία Ντέιζι!
Ο Μπούλι στο τηλέφωνο.
Εμπρός! Γεια σου, γιε μου.
Ο θείος χαίρεται που πήρες. Δεν μπορεί να έρθει ως εδώ.
-Καλά. Πώς είναι ο Χοκ; -Τι εννοείς; Πώς να είναι;
Πρέπει να σε κλείσω, Μπούλι. Ναι, θα του το πω.
ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΥΕΡΔΑΝ
Καλημέρα, δις ΜακΚλάτσι.
Καλημέρα σου κι εσένα.
Μπορώ να τον δω;
-Ήρθα λόγω του κ. Χάρις, κύριε. -Του ξαδέλφου μου;
-Της συζύγου του. -Της Τζάνετ.
-Που μιλάει παράξενα. -Είναι απ το Οχάιο.
Προσπάθησε να με προσλάβει.
Μου είπε: Πώς σου φέρονται εκεί κάτω, Χοκ;
Ξέρετε, με την ένρινη φωνή της.
Της λέω: Μια χαρά, κα Χάρις. Ευχαριστώ, κυρία.
Και μου είπε: Αν θες αλλαγή, ξέρεις πού να απευθυνθείς.
-Να με πάρει! -Ήθελα να σας ενημερώσω.
-Να με πάρει ο διάολος. -Δεν είναι ανήκουστο;
Είπε: Κανόνισε εσύ το μισθό σου.
Τώρα κατάλαβα. Και το έκανες;
-Κανόνισες το μισθό σου; -Για τι με περάσατε;
Δεν πρόκειται να δουλέψω για κάποια σαν αυτήν.
-Σε έβαλε, όμως, σε σκέψεις, ε; -Μπορείτε να το πείτε κι έτσι.
-Κανόνισε το μισθό σου. -Μάλιστα, αυτό ακριβώς είπε.
-Τι λες για 65 τη βδομάδα; -Πολύ καλά είναι, κύριε.
Βέβαια, τα 75 είναι καλύτερα.
Πράγματι.
Από αυτή τη βδομάδα.
Καλοσύνη σας, κ. Ουέρδαν. Το εκτιμώ πολύ, ευχαριστώ.
Κα Ουέρδαν, σας έχει τύχει να τσακώνονται για 'σας;
Είναι ωραίο συναίσθημα.
Μια τελεία.
Εννιά τελείες.
-Δύο τελείες. -Μα Τζονγκ.
Τι τυχερή που είσαι, Μπιούλα.
Επιτρέψτε μου μια στιγμή.
Δεν καταλαβαίνω πώς το βλέπετε αυτό.
Αν το δεις λίγες φορές, κολλάς.
Θα χαζέψετε κι οι δύο.
Φέρε το γλυκό, Χοκ. Μην κάνεις ζημιά με τα μπιζέλια, Αντέλα.
Έχω κάνει ποτέ;
Κοίτα πόσο μαλλί έχει αυτή.
-Πώς το κάνει και λάμπει έτσι; -Λούζεται με μαγιονέζα.
-Άντε από 'κει, Αντέλα. -Ναι, το διάβασα σε περιοδικό.
Αφύσικο μου φαίνεται.
-Θα σε διαλύσει! -Δεν πάω στο δικαστήριο!
Έφτασε το τέλος σου. Σκότωσες τον Κάρσον και θα το πληρώσεις.
Είτε διαλέγεις την εύκολη διέξοδο, είτε πας στο δικαστήριο...
κι ο κ. Καρ σε κάνει κομματάκια. Έχεις ένα λεπτό να αποφασίσεις.
Τι έγινε; Τι σκαρώνει πάλι αυτή;
-Θα το χαλάσετε. -Τι εννοείς;
Τα κομμάτια κοτόπουλο παραείναι κοντά κι η φωτιά είναι δυνατή.
Να κοιτάς τη δουλειά σου.
Δικό σας είναι το κοτόπουλο.
-Σ' ευχαριστώ, Χοκ. -Παρακαλώ, καλή όρεξη.
-Ποιος είναι; -Καλημέρα, δις Ντέιζι!
Χοκ! Μα τι στο καλό;
Έμαθα να οδηγώ στον πάγο όταν δούλευα στο γαλακτοπωλείο.
Δεν είναι σπουδαίο.
Οι άλλοι κουτουλάνε μεταξύ τους όπως στις γελοιογραφίες.
Ο φούρνος δε θα λειτουργεί, οπότε σταμάτησα στο καφενείο.
-Ξέρω ότι θέλετε καφέ το πρωί. -Καλοσύνη σου, Χοκ.
Έχουμε να πιούμε καλό καφέ από τότε που πέθανε η Αντέλα.
Ξέρω να φτιάχνω τα μπισκότα της και εσύ, το τηγανητό κοτόπουλο.
-Μα ποιος φτιάχνει τον καφέ της; -Αυτό να λέγεται.
Η Αντέλα ήταν τυχερή.
Μάλιστα, κυρία.
Υποθέτω πως ήταν.
Πού πας;
Πάω να τακτοποιήσω τα πράγματα.
Το μόνο που έχεις να κάνεις εδώ σήμερα, είναι παρέα σε 'μένα.
Θα κοιτάξω να ανάψω φωτιά.
Φάε ό,τι θες απ' το ψυγείο. Θα χαλάσουν όλα, έτσι κι αλλιώς.
Και σκούπισε τις πατημασιές σου απ'το πάτωμα.
Για τι με περνάτε; Για κοπελίτσα;
Μαμά, θα έρθω να σε πάρω μόλις μπορέσω να βγάλω το αμάξι.
Μην έρθεις, Μπούλι. Ο Χοκ είναι μαζί μου.
-Πώς διάβολο τα κατάφερε; -Είναι ικανός.
Είμαι καλά, δε θέλω τίποτα.
Λάθος θα πήρα. Πρώτη φορά παινεύει τον Χοκ η μαμά.
Είπα απλώς ότι είναι ικανός.
Επιτέλους, Μπούλι! Να με εκνευρίσεις θες μέσ' στη χιονοθύελλα;
Ευχαριστώ, Ουέλμπερν. Σας ευχαριστώ όλους.
Είμαι ευγνώμων που επιλέχθηκα ο άντρας της χρονιάς 1966...
απ' το Συμβούλιο Επιχειρηματιών της Ατλάντα.
Οφείλω αυτή την τιμή σε κάποιους φίλους. Τιμή που δεν περίμενα.
Φοβάμαι ότι τα αραιά μου μαλλιά και τα πρόσθετα κιλά μου...
μου έδωσαν αέρα ειδικού, που βασικά, δε διαθέτω.
Αλλά ομολογώ, εύχομαι να ήταν εδώ ο πατέρας κι ο παππούς μου.
Πριν 72 χρόνια, νοίκιασαν παλιό υφαντουργείο στην οδό Ντικέιντ...
με 25 αργαλειούς.
Κατάφεραν να αναπτυχθούν και μέχρι σήμερα πιστεύουμε...
ότι αυτό που θέλουμε το θέλει κι η Ατλάντα.
Κι αυτό το βραβείο δείχνει ότι είχαμε δίκιο και σας ευχαριστώ.
Λοιπόν;
Τι είναι; Γιατί άργησες;
Δε φταίω. Γίνεται χαμός μπροστά.
Τι έγινε; Δεν προλαβαίνω να πάω στο ναό τώρα.
-Δε θα μπορέσετε να πάτε. -Γιατί; Τι στο καλό σου συνέβη;
Κάποιος έβαλε βόμβα στο ναό.
Βόμβα στο ναό;
-Γι' αυτό κολλήσαμε εδώ. -Δεν το πιστεύω.
Μου το είπε ο αστυνομικός.
Θεέ μου. Ήταν κανείς εκεί; Χτύπησε κόσμος;
-Δεν ξέρω. Δε μου είπε. -Ποιος θα έκανε κάτι τέτοιο;
Ξέρετε καλά, δις Ντέιζι, πάντα οι ίδιοι είναι.
Θυμάμαι κάποτε στο Μέικον...
Δε θα ήμουν πάνω από 10-11 ετών.
Είχα κάποιον φίλο, τον Πόρτερ.
Κάποια μέρα, βρήκαμε τον μπαμπά του κρεμασμένο σε δέντρο.
Την προηγουμένη παίζαμε όλοι μαζί κι εκείνος γελούσε...
κι έλεγε ότι εγώ κι ο Πόρτερ θα γίνουμε δυνατοί, σαν αυτόν.
Κι όμως, κρεμόταν εκεί στο δέντρο, δεμένος πισθάγκωνα...
με μύγες τριγύρω του.
Έκανα εμετό εκεί που στεκόμουν.
Κλάψτε ελεύθερα.
Δεν κλαίω!
-Γιατί μου το είπες αυτό; -Δεν ξέρω, δις Ντέιζι.
Απλώς, αυτό που συνέβη μου θύμισε το γεγονός.
Ανοησίες. Ο ναός δεν έχει σχέση μ' αυτό.
Δεν ξέρουμε καν τι συνέβη. Ίσως ο αστυνομικός δεν είπε αλήθεια.
Γιατί να πει τέτοιο ψέμα;
Δεν καταλαβαίνεις και πολλά.
Κάποιος έβαλε βόμβα και το ξέρετε.
Προχώρα μπροστά. Δεν ακούω λέξη.
-Εσύ είσαι το αφεντικό. -Μη μου μιλάς!
-Πού είσαι; -Εδώ πάνω.
Γεια σου, μαμά. Πώς νιώθεις;
Δεν είναι καλή ερώτηση για κάποιον στα 90.
-Μια χαρά σε βλέπω. -Φταίει η αγέραστη γοητεία μου.
-Έλαβα το μήνυμά σου. -Είναι καλεσμένη κι η Φλορίν.
Να μας πάει ο Χοκ. Θα έχει κόσμο.
-Μαμά, πρέπει να το συζητήσουμε. -Τι να συζητήσουμε;
Αν είναι εφικτό. Ο Μ. Λ. Κινγκ έχει κάνει σπουδαίο έργο.
Μπούλι, αν δε θες να έρθεις, γιατί δεν το λες ευθέως;
Θέλω να έρθω. Ξέρεις πώς νιώθω γι' αυτόν.
-Ασφαλώς, αλλά η Φλορίν... -Η Φλορίν δεν έχει σχέση.
Δεν μπορώ γιατί δουλεύω σ' αυτήν την πόλη.
Η δουλειά σου θα χαλάσει, αν έρθεις στο δείπνο του Κινγκ.
Όχι ακριβώς, μα δε θα αρέσει σε πολλούς πελάτες μου.
Μπορεί να κατσουφιάσουν και να μιλάνε πίσω απ' την πλάτη μου.
Ίσως να μη με ενημερώνουν για συνεδριάσεις Επιμελητηρίου.
Κι ο Τζακ Ραφαέλ είναι Εβραίος της Ν. Υόρκης, όχι της Τζόρτζια.
Κι όλοι οι έξυπνοι είναι απ τη Ν. Υόρκη.
Ίσως πολλοί δώσουν τη δουλειά στον Τζακ αντί σε 'μένα.
Δεν ξέρω. Ίσως και να μη γίνει, μα εκάστοτε συμβαίνουν αυτά.
Τέλος πάντων, αν δεν πάμε εμείς, θα πάει κάποιος άλλος.
Εμείς; Ούτε εγώ θες να πάω;
-Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. -Ευχαριστώ για την άδεια.
Να σε ρωτήσω, πότε έγινες υποστηρίκτρια του Κινγκ;
Κάποτε ήσουν αλλιώς.
Ποτέ δεν υπήρξα προκατειλημμένη και το ξέρεις.
-Γιατί δε λες στον Χοκ να έρθει; -Μη λες βλακείες, δε θα έρθει.
Ρώτα τον να δεις.
Εντάξει...
Ο Μπούλι είπε μια σαχλαμάρα προχθές.
Μιλούσε για τον Κινγκ. Υποθέτω ότι τον ξέρεις.
-Τον Μ. Λ. Κινγκ; Δεν τον ξέρω. -Ήμουν σίγουρη ότι γνωρίζεστε.
Πάντως, τον έχεις ακούσει να μιλάει.
Όπως κι εσείς, στην τηλεόραση.
Τον βρίσκω εξαιρετικό.
-Πού θέλετε να καταλήξετε; -Κουταμάρες.
Είπε ότι θα ήθελες να έρθεις στο δείπνο. Εσύ του το είπες;
Το περίμενα. Τι νόημα θα είχε; Τον ακούς όποτε θέλεις.
Είναι πολύ καλό που αλλάζει έτσι η κατάσταση.
-Για τι με περνάτε, δις Ντέιζι; -Τι εννοείς;
Η πρόσκληση ήρθε πριν 1 μήνα.
Αφού θέλατε να σας συνοδεύσω, γιατί με ρωτήσατε στη διαδρομή;
Εγώ απλώς είπα ότι ο Μπούλι νόμιζε ότι ήθελες να έρθεις.
Την επόμενη φορά που θέλετε να έρθω κάπου, ρωτήστε με κανονικά.
-Μην το κάνεις θέμα. -Ας το ξεχάσουμε, λοιπόν.
Μιλάτε για αλλαγές. Δεν είναι και τόσο μεγάλες.
-Να σας βοηθήσω... -Ευχαριστώ, μπορώ και μόνη μου.
Βλέπω ότι ο Νότος έχει θαυμάσιες δυνατότητες, μα παρ' όλα αυτά...
ο διαχωρισμός τοποθέτησε το Νότο κοινωνικά, εκπαιδευτικά...
και οικονομικά πίσω απ το υπόλοιπο έθνος.
Κι όμως, υπάρχουν στο λευκό Νότο εκατομμύρια καλοθελητές...
των οποίων οι φωνές κι οι στόχοι δεν έχουν ακόμα ακουστεί...
και των οποίων τις γενναίες πράξεις μέλλει να δούμε.
Αυτά τα εκατομμύρια καλούνται να μιλήσουν με θάρρος...
να προσφέρουν ηγεσία.
Η ιστορία θα δείξει ότι η μεγάλη τραγωδία αυτής της μετάβασης...
δεν ήταν τα λόγια και η βία των κακών...
αλλά η σιωπή κι η αδιαφορία των καλών.
Δε θα μετανιώσουμε μόνο για τις πράξεις των παιδιών του σκότους..
μα και για το φόβο και την απάθεια των παιδιών του φωτός.
Καλημέρα, δις Ντέιζι!
-Χοκ, εσύ είσαι; -Μάλιστα, είστε καλά;
Τι έκανες τις εργασίες; Τις είχα διορθώσει όλες χθες βράδυ.
Τις έβαλα εδώ για να τις πάρω στο σχολείο. Τι τις έκανες;
Τα παιδιά θα απογοητευτούν αν δεν τους τις δώσω!
Πάντα τους τις δίνω την επομένη γι αυτό με συμπαθούν.
-Λέτε τρέλες. -Βοήθα με!
-Εντάξει, τι να κάνω; -Βρες τις εργασίες. Σου είπα.
Δεν πειράζει αν τις άλλαξες θέση. Δε θα σου θυμώσω.
Να πάω στο σχολείο, θα αργήσω. Ποιος θα κοιτάξει την τάξη μου;
Θα είναι μόνα τα παιδιά. Θεέ μου, όλα λάθος τα κάνω!
-Καθίστε πριν χτυπήσετε πουθενά. -Συγγνώμη, εγώ φταίω.
Έκανα γκάφα... Είναι τραγικό!
-Τραγικά είναι αυτά που λες. -Συγγνώμη, εγώ φταίω.
Δε βρίσκω τις εργασίες. Τα παιδιά περιμένουν!
Κανείς δεν περιμένει. Δεν είσαι δασκάλα πια!
Το ίδιο κάνει!
-Δις Ντέιζι, δεν έχεις τίποτα. -Δεν ξέρεις εσύ!
Εμπρός, κ. Ουέρδαν, εδώ Χοκ.
-Τι θα ήθελες; -Η μαμά σας, κύριε.
-Λέει ασυναρτησίες. -Κάθε μέρα το ίδιο κάνει.
-Όχι, κύριε, δεν είναι το ίδιο. -Έρχομαι αμέσως.
Δις Ντέιζι, δεν έχεις τίποτα. Ο νους σου πήρε λάθος στροφή.
-Θα συνέλθεις, αν το θέλεις. -Δεν μπορώ...
-Είσαι τυχερή γριά, το ξέρεις; -Όχι! Όλα καταστράφηκαν τώρα.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Είσαι πλούσια, κρατιέσαι καλά για την ηλικία σου...
κι έχεις ανθρώπους που νοιάζονται για 'σένα.
Θα γίνω βάρος. Θεέ μου, δε θέλω να γίνω βάρος.
Αν θες να κλάψεις, να σε πάω στο γηροκομείο να δεις άλλους.
Βάζω στοίχημα ότι κανείς εκεί δεν κλαίει όπως εσύ τώρα.
Συγγνώμη... Τα καημένα τα παιδιά...
Αν συνεχίσεις, ο κ. Ουέρδαν θα καλέσει γιατρό.
Κι είμαι σίγουρος ότι ο γιατρός θα σε βάλει στο τρελοκομείο.
Αυτό θες να γίνει;
Έχεις ακόμα εκείνη τη Χάντσον;
Το αμάξι που είχατε όταν πρωτοήρθα; Όχι, δις Ντέιζι.
Είναι παλιοσίδερα εδώ και 15 χρόνια.
Τώρα έχω το προηγούμενο αμάξι σας. Κάντιλακ του 65.
Και πάει μια χαρά.
Κακώς οδηγείς όπως βλέπεις εσύ.
Πώς ξέρεις αν βλέπω αφού δε βλέπεις με τα μάτια μου;
Είσαι ο καλύτερός μου φίλος. Όχι, αλήθεια, είσαι.
Είσαι...
ΧΑΡΙ ΝΟΡΜΑΝ ΚΤΗΜΑΤΟΜΕΣΙΤΗΣ
ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ
Χοκ, χαίρομαι που σε βλέπω! Δεν οδήγησες εσύ, ελπίζω.
Όχι, κύριε. Δεν οδηγώ πια. Η εγγονή μου με έφερε.
-Μεγάλωσε κιόλας και οδηγεί; -Η Μισέλ είναι στα 37 τώρα.
-Διδάσκει Βιολογία στο Κολέγιο. -Δεν το ήξερα αυτό.
Μου φαίνεται παράξενο που πουλάω το σπίτι ενώ ζει η μαμά.
Το φαντάζομαι...
-Έχει να έρθει 2 χρόνια τώρα. -Το ξέρω.
-Δεν πας συχνά να τη δεις πια. -Όχι, δεν πάω.
Είναι δύσκολο να μην οδηγείς. Και δεν έχει λεωφορείο για 'κει.
Βέβαια, παίρνω ταξί, όσο πιο συχνά μπορώ.
Σίγουρα το εκτιμά.
Κάποιες μέρες τα πάει καλύτερα από άλλες.
Αλλά πάλι, όλοι έτσι δεν είμαστε;
Τι κάνετε; Γεια σας...
Χρόνια πολλά, μαμά. Κοίτα ποιον έφερα.
Καλημέρα, δις Ντέιζι.
Ασχολείσαι με κάτι εδώ;
Ναι, μαθαίνει να φτιάχνει κοσμή- ματα. Πόσες φορές τη βδομάδα;
Φτιάχνει τα πάντα. Καρφίτσες, βραχιόλια. Σωστή χρυσοχόος.
Τι καλά...
Είσαι καλά, μαμά;
Χοκ, σε σκέφτηκα προχθές. Είδα φορτηγάκι γαλακτοπωλείου.
Ήταν τεράστιο. Θα είχε και 16 τροχούς.
Αναρωτιόμουν αν θα σου άρεσε να οδηγείς κάτι τέτοιο.
Ο Χοκ ήρθε να δει εμένα, όχι εσένα.
Αυτή είναι απ' τις καλές της μέρες.
Η Φλορίν σου στέλνει ευχές. Είναι στην Ουάσινγκτον, ξέρεις.
Είναι κομματικό στέλεχος των Ρεπουμπλικανών.
Μπούλι, πήγαινε να γοητεύσεις τις νοσοκόμες.
Σε θέλει όλο δικό της.
Εντάξει, μαμά.
Ο Μπούλι σε πληρώνει ακόμα;
-Κάθε βδομάδα. -Πόσα σου δίνει;
-Αυτό είναι μεταξύ μας. -Τον ληστεύεις κανονικά.
Πράγματι...
Έτσι είναι.
Πώς είσαι;
Κάνω ό,τι μπορώ.
Κι εγώ...
Υποθέτω ότι αυτό μας μένει, έτσι δεν είναι;
Για δες εδώ. Δεν έφαγες το γλυκάκι σου.
Εμπρός...
Να σε βοηθήσω...
Νόστιμο;
Λιγάκι ακόμα...
Απόδοση Διαλόγων Επιμέλεια Υποτιτλισμού ***Σάββας*Ρένα*** :) ZeuS-X- Extreme Fighters Hellenic Airforce F-16